‘Na vijf jaar de vlag uit!’
Diessen. Vijf jaar geleden hadden wij voor deze krant een interview met Jack en Helga Evers. In 2006 was bij hem leukemie, kanker in het bloed, geconstateerd en de behandeling was net afgesloten. Toen begon het lange wachten. Zou de leukemie terugkeren, of was zij overwonnen? Wij spraken vijf jaar later met het echtpaar over hoe het hen was vergaan. Maar ook hoe het leven gaat, als jij zulke zware behandelingen hebt moeten doorstaan.
Jack Evers is volledig genezen verklaard door de artsen. ‘Ik kan nou net zo makkelijk leukemie krijgen als jij,’zegt hij ter verduidelijking. ‘Vijf jaar na de stamceltransplantatie, op 31 augustus 2011, is dat gebeurd. Vijf jaar is de cruciale tijd. Als het binnen die tijd niet terugkeert, dan ben je de ziekte kwijt. Ja, wij hebben het gevierd met het uitsteken van de vlag. En ik ben met mijn vrouw Helga, die mij altijd zo heeft gesteund op vakantie gegaan, naar Zeeland.’
Rampjaar 2006
‘Ja, 2006 was echt een rampjaar voor ons.’ Helga denkt terug aan de eerste maanden van dat jaar toen Jack in toenemende mate vage klachten begon te vertonen als vermoeidheid, kou, een vale huiskleur, spontaan transpireren en zwellingen in de mond. ‘Maar Jack was een echte sportman , deed zelfs aan kickboksen, en dan denk je niet zo gauw aan een ziekte. Het zal wel weer overgaan! Maar toen het niet overging, toch maar naar de huisarts. Zou het bloedarmoede zijn? Bloedprikken, op 8 mei van dat jaar, in het St. Elizabeth Ziekenhuis. ‘ Jack Evers ziet het allemaal nog zó voor zich als in een film. ‘De volgende dag, ik stond op het punt om naar mijn werk te gaan. De uitslag was binnen bij de huisarts. Het was niet goed! Echt heel erg mis. De huisarts liet door de telefoon zelfs het woord vallen: leukemie, want er was geen minuut te verliezen. Snel naar het ziekenhuis, al realiseer jij je nog niet helemaal wat er gaat gebeuren. Je ziet de dokter daar. Jij bent levensbedreigend ziek, zegt hij. Je gaat het zwaar krijgen en het is maar de vraag of je het overleeft. De wereld stort rondom je in elkaar en je denkt: het is voorbij; het zit erop!’ Met dit oordeel kwam Jack Evers terecht in het medische circuit. Bloedprikken en wachten op de uitslag ….. scans en weer wachten …. Testen en steeds maar weer testen. Van het Elizabeth verhuisde hij naar het Erasmus MC in Rotterdam, waar men meer gespecialiseerd is in de behandeling van deze vorm van kanker. Opnieuw moesten alle testen en scans worden uitgevoerd.
Hoe houdt een mens het vol?
‘Ik ben er een half jaar lang behandeld, pas op 16 september mocht ik weer naar huis. Drie chemokuren en een stamceltransplantatie. Het was erop of eronder! Die chemo heeft echt mijn leven gered. Maar de behandeling maakt je heel erg ziek. Mijn haar deed zeer en begon met grote plukken uit te vallen, totdat ik helemaal kaal was. Maar dat was nog het minste. Eetlust verdween, ik werd al misselijk als ik eten rook. Alle slijmvliezen droogden op. Het werd kurkdroog van mijn mond tot mijn anus. De darmen stopten en toen moest mijn maag worden leeggepompt.’ Jack vertelt het aangrijpende verhaal onopgesmukt. Het is hem overkomen: hij geeft weer hoe het was. Hoe houdt een mens dat vol? Die vraag brandt op mijn lippen. Komt er niet gewoon een moment dat jij het allemaal opgeeft?
‘Wat mij de kracht heeft gegeven? Toen ik daar lag in quarantaine lag in een steriele kamer, helemaal alleen?”Jack weet heel precies wat hem op de been hield. De dingen om mij heen waar ik aan gehecht ben. Ik had in het halve jaar dat ik in het ziekenhuis lag overal foto’s opgehangen. Vooral van Helga mijn vrouw natuurlijk, maar ook van de honden waaraan ik zo graag mee wandel. Ik dwong mezelf om doelen te stellen en focuste mij op iedere positieve ontwikkeling die waarneembaar was. Ik heb ervoor gevochten, want als je niet vecht is het enkele reis. Misschien komt het ook door mijn kickboksen. Wanneer je in de hoek wordt gedreven, dan moet je daar uitkomen. Dat heb ik gedaan, net als in de ring.’
Al die tijd bleef Helga haar man bezoeken. Ze kreeg een bijzondere band met alle mensen op de afdeling hematologie. ‘Die gesprekken die ik voerde met lotgenoten in het Erasmus, of die met het personeel, dat gaf mij ook veel kracht. Maar ik zag er ook voortdurend afvallen. Dat was wel hard. Dan concentreerde ik mij weer op Jack, al voelde ik mij compleet machteloos. Er zijn, veel meer kun je niet doen. Wat mij ook erg trof was de reacties van mensen wanneer je in een ziekteproces zit met je man. Mensen die je vroeger altijd zag, trekken zich nu terug. Er zijn er niet zo heel veel die je helpen, die een patiënt blijven bezoeken. Nee, de betrokkenheid is ons erg tegen gevallen.
Een leven daarna
Jack Evers is dus genezen verklaard. Na vijf jaar van voortdurende controles. ‘Ik ben gelukkig geweest, maar vier op de tien halen die vijf jaar. Er viel een blok van mijn schouders, toen ik het hoorde. ‘ Betekent het dat hij zijn oude leven weer op kan pakken? Dat alles weer wordt als vroeger. Hij schudt zijn hoofd. ‘Dat zeker niet! Het lichaam moest zich na de stamceltransplantaties langzaam herstellen. Dat gebeurde, maar met vallen en opstaan. De oude ben ik nooit geworden, wel invalide verklaard. De fysieke beschadigingen door de leukemie en de therapie zijn enorm. Ik kan maar een klein stukje lopen, dan ben ik al moe. Op vakantie, de trap over de duinen was mij eigenlijk al te veel. Mijn weerstand tegen ziekten is erg laag geworden. Psychisch heeft het ook grote consequenties gehad. Wat ik heb meegemaakt, al die pijn en ongemak. Het opgesloten zitten in quarantaine in wat ik noemde een hok. Of het rondlopen met een infuuspaal. Maar ik ben positief gebleven, kijk niet meer vooruit en leef bij de dag. Ik probeer iets te doen, wat huishoudelijk werk, al heb ik er meteen de handen aan vol. Ik hoop ook weer met modelbouw te beginnen. Of meer de honden uit te laten. Of er nog verbetering te verwachten valt? Eigenlijk niet, ik zit op dit niveau en kan daar niet meer bovenuit komen. Dat hebben de dokters verzekerd. Maar ik ben al gelukkig met wat ik nu nog kan.‘ Jack en Helga Evers zijn de wanhoop voorbij en hebben het leven na de leukemie weer opgepakt.
 Tekst: Kees van Kemenade
Correspondent Kempen Pers
| 
Tekst: Kees van Kemenade 
